امدنت

تو امدي ساده ترين سلام را همراه يادگاريت كردي وپاكترين لبخند وجودم را به اسارت گرفتي.

تو امدي وعميق ترين نگاهرا از ميان چشمان دريايت بر ساحل قلبم نشاندي زيباترين خاترات را زنده كردي گرمي حضوري خورشيد وار را بر طلوع ارزوهايم حك كردي وامدنت همچون قاصدكي بهار را براي هستي خزان زدهايم به ارمغان اوردي .

سرانجام طوفان غرور وتكبر قاصدك زندگيم را به يغما برد كاش مي دانستم كه كدام بهانه اشتياق رفتن را در خيالت به تماشا نشست .

تو رفتي و من در سوگ رفتنت در ميان فرا موشي ها گم شدم . اري تو فراموش كردي ومن هنوز هم با ديدگاني خواب زده

چشم به راحت دارم و هنوز هم  مانند پنجرهاي منتظر باران حسرت ديدارت را بافرو ريختن اشكهايم به دست غربت مي سپارم . اي مقدس من هنوز هم اصالت نگاهت را مي خواهم.